Chuva fina,
matutina,
manselinho orvalho quase:
névoa tênue sobre a selva,
pela relva,
desdobrada, etérea gaze.
Chuva fina,
matutina,
o pardal de úmidas penas,
a folhagem e a formosa
clara rosa,
sonham que és seu sonho, apenas.
Chuva fina
matutina,
pelo sol evaporada,
como sonho pressentida
e esquecida
no clarão da madrugada.
Chuva fina,
matutina:
brilham flores, brilham asas
brilham as telhas das casas
em tuas águas velidas
e em teu silêncio brunidas...
Chuva fina,
matutina,
que te foste a outras paragens.
Invisível peregrina,
clara operária divina,
entre limpidas viage
Kleur Explosie * * *
-
Wat een metamorfose afgelopen woensdag, het leek wel een zomerse dag.
Altijd prachtig om te zien wat er dan opeens allemaal uit de grond schiet,
vol met...
Há 10 horas





Nenhum comentário:
Postar um comentário